Naïef of menselijk?
Een jaar lang loggen, dat heeft me veel opgeleverd. Maar het heeft me ook één vriendschap gekost, nauwelijks een maand nadat ik mijn eerste stukje schreef. Toegegeven, het was een vriendschap waarvan de uiterste houdbaarheidsdatum was verlopen. Een vriendschap die niet méér als basis had dan ‘we kennen elkaar van vroeger’. Niettemin was het een vriendschap die me al die jaren zeer dierbaar was geweest.
Een jaar geleden sprak ik haar voor het laatst. Ik wist dat het de laatste keer zou zijn. Die spanning was de hele avond voelbaar. Statische elektriciteit.
Ze spaarde me, toen ik voor het laatst naast haar zat. Ze wilde me niet meteen met alle feiten confronteren en bewaarde de details voor een later mailtje. Wat mij betreft, had dat niet gehoeven. Voor mij was het duidelijk. Het logje waarin ik haar zonder naam en zo goed als onherkenbaar als een bijpersonage opvoerde, was slechts de druppel. De vriendschap was allang geen vriendschap meer, hoewel ik dat pas die avond echt besefte.
Een jaar later mis ik haar wel, maar ook weer niet.
Zij was mijn laatste vriendin van vroeger. De vriendschappen die ik sindsdien heb gesloten, zijn heel anders van karakter, gebaseerd op meer dan een gedeelde geschiedenis. Ik voel me verrijkt en daar ben ik gelukkig mee. Maar toch, als ik nu haar laatste mailtje doorlees, als ik al die harde woorden zie waarmee zij een punt achter óns zette, dan steekt het. Het maakt me nieuwsgierig naar haar, naar hoe het nu zou gaan.
Wat vindt u? Is dat naïef of gewoon menselijk?
En wanneer hebt u voor het laatst een punt achter een vriendschap gezet?
11 July 2006 at 11:51
Ik heb een paar jaar terug een punt achter een vriendschap gezet. Ik zie haar nog wel eens, hoor wel eens wat, en ben toch nieuwschierig. Hoe zou het zijn? Maar ja, sommige zaken kan je niet terugdraaien. Verder zijn er de “verloren” vriendschappen van vroeger, mensen die je gewoon uit het oog bent verloren. Ook daar ben ik nieuwschierig naar. Maar er komen nieuwe mensen en vrienden voor in de plaats.
Ach, niets menselijks is ons vreemd denk ik?
11 July 2006 at 12:20
Apart dat je nog steeds dat emailtje hebt. Beetje zelfkwelling? Je zegt zelf al dat het een aflopende zaak was. Mensen groeien, veranderen en vaak groeien ze dan uit elkaar. Soms ook niet en dát zijn volgens mij de meest waardevolle vriendschappen die er zijn.
Ik heb maar weinig vrienden, maar in dit geval is het kwaliteit boven kwantiteit, ik ben heel gelukkig met ze en voel me gezegend dat ze mij accepteren zoals ik ben. En word. Andere vriendschappen ben ik kwijtgeraakt door een lang verblijf in het buitenland. Zij verhuisd, geen adressen, andere levens et cetera.
De enige vriendschap waar ik een punt achter heb gezet, was een juist opbloeiende vriendschap. Zij was zo aan het klagen en energie ‘zuigen’, dat ik geen contact meer opnam. Geen spijt van.
11 July 2006 at 12:45
terugblikken op oude vriendschappen is niks mis mee je afvragen hoe het met die persoon/personen gaat is denk ik normaal.
maar deze verloren gegane vriendschappen mogen geen ballast voor je zijn.
ik heb soms ook mailtjes lang bewaard of msn gesprekken maar uiteindelijk beland alles in de vuilnisbak op het moment dat ik de tijd rijp vind.
11 July 2006 at 13:32
Echt een punt achter een vriendschap zetten is al lang geleden. Kennissen die ik niet meer (wil) zien of horen is dan weer een ander verhaal. Maar ik heb daar dan meestal ook wel heel erg goede redenen voor aangezien ik iedereen altijd een laatste kans blijf geven -en dat weten de meesten jammer genoeg ook…
11 July 2006 at 13:39
@ Liesbeth: goed, dat onderscheid tussen vriendschappen die zijn gestopt en vriendschappen die gewoon dood zijn gebloed door uit het oog en uit het hart.
Die laatste categorie, daar heb ik er ook wel wat van. Maar caterogie één blijft bij mij een pijnlijke. Omdat ik dat afbreken meestal niet zo nodig vond.
Vandaar mijn blijvende nieuwsgierigheid.
11 July 2006 at 13:41
@ Marijne: ik heb ál mijn e-mailtjes nog. Vanaf 1999 heb ik al mijn ooit ontvangen en verstuurde mailtjes nog. Waarom zou ik die weggooien? Zo veel ruimte neemt het toch niet in en ik kan altijd nog eens wat nazoeken, indien dat nodig blijkt.
Interessant laatste punt. Als je in een opbloeiende vriendschap dat soort minder leuke trekjes ontdekt, kan het inderdaad een reden zijn om er niets meer mee te doen.
11 July 2006 at 13:43
@ remco: het is in dit geval ook zeker geen ballast. Een paar jaar eerder zetten twee vriendinnen een punt achter onze vriendschap en dat was toen echt heel bruut (ik logde erover in mijn beruchte RampSeptember vorig jaar)– toen heb ik dat mailtje bewust in mijn in box gehouden om mezelf eraan te herinneren waar het precies fout is gegaan.
Voor het overige kan ik er altijd wel goed mee omgaan, heb ik het idee.
11 July 2006 at 13:44
@ Mieke: oei, ja, zo ben ik ook. Ik heb vaak gehoord, dat het heel naïef van me is en misschien is dat ook zo. Maar zo zit ik blijkbaar in elkaar, dat ik anderen telkens een nieuwe kans blijf geven.
11 July 2006 at 16:27
Ik noem het liever een hoog watjes*gehalte ipv naïef zijn
Klinkt net iets beter, maar komt op hetzelfde neer weliswaar
11 July 2006 at 16:46
@ Mieke (bis): want stiekem ben ik een ontzettend watje. De lezers die zijn blijven hangen, die weten dat. =)
11 July 2006 at 18:01
Menselijk, al is het soms verstandiger om er niet aan toe te geven.
11 July 2006 at 18:15
Ik vind het heel erg menselijk klinken. Je hebt toch een band met iemand opgebouwd, dus logisch dat je wilt weten hoe het die persoon vergaat. Ik heb nog nooit een vriendschap actief beëindigd. Meestal bloedt het dood en dat voelt dan ook heel natuurlijk aan.
11 July 2006 at 18:37
Twee jaar geleden. Ze was een vriendin van mij die, nadat ze een nieuwe vriend leerde kennen, geen waarde meer leek te hechten aan de vriendschap tussen ons. Het was leuk voor erbij, als ze alleen thuis was en niets te doen had. Dan kwamen de sms-jes en telefoontjes. Ik voelde me een oproepkracht, een invalster. Dit heb ik tot drie keer toe met haar besproken. En toen was de maat vol. Soms moet je dat doen. Is niet leuk en heeft pijn gedaan, maar soms zien mensen de waarde van vriendschappen verschillend.
11 July 2006 at 19:41
Ik vind het heel menselijk en ben het helemaal met Teddy eens. Ook al is de vriendschap beëindigd, de band is niet zomaar over. En als je veel dingen samen hebt meegemaakt, is het jammer dat je niemand meer hebt om herinneringen aan die bewuste gebeurtenissen op te halen. Ik heb nog nooit een vriendschap actief beëindigd, wel zijn er een paar doodgebloed en soms denk ik nog wel eens aan die ex-vrienden.
11 July 2006 at 20:25
@ Michiel: niet toegeven aan de nieuwsgierigheid, dus? Hm, dat doe ik eigenlijk ook nooit, nee. Ik mag dan nieuwsgierig zijn en blijven, ik zal het niet opzoeken.
Ooit kwam ik in een vergelijkbaar geval de vriendin in kwestie twee jaar later tegen. Toen konden we heel normaal met elkaar omgaan en was de nieuwsgierigheid gestild. En zulke gevallen voelen wel goed: closure!
11 July 2006 at 20:26
@ Teddy: het actief beëindigen van een vriendschap vind ik ook een raar iets. Misschien alleen omdat ik het zelf nooit heb gedaan, dat besef ik. Maar toch, het is raar. Zeker als de andere partij (de passieve partij, dus) zich afvraagt of dat beëindigen wel nodig is.
11 July 2006 at 20:27
@ karin: goed punt, helder verhaal. Het moet wel van twee kanten komen, zeg je dus in feite. En daar ben ik het wel mee eens. Zeker als je iemand al een paar keer tot de orde hebt geroepen!
In het geval van het logje kwam het toch wel onverwacht, trouwens. In ieder geval niet na een keer tot de orde roepen.
11 July 2006 at 20:29
@ She: de gedeelde ervaringen, ja, dat is wat zo’n pijn doet als iemand een vriendschap actief beëindigt. Ik had daar in het geval van dit logje ook wel last van, de maand erna. Zeker toen mijn relatie twee weken later ook nog op de klippen liep. Dat was pittig.
Doodbloeden lijkt me stiekem toch beter.
Al is het misschien minder eerlijk en up front.
11 July 2006 at 20:41
Ja, ik heb ook wel eens een vriendschap beëindigd. Ik zal je niet vervelen met de details, maar het bleek dat de vriendschap niet zoveel waard was als ik dacht. Mijn vriendin liet me op een heel belangrijk moment in mijn leven in de steek omdat ze andere prioriteiten stelde. Dat had ik op zich nog kunnen begrijpen, maar vervolgens liet ze me ook opdraaien voor de financiële consequenties van een en ander. Ik heb geprobeerd met haar te praten, maar toen dat niet meer lukte heb ik er een punt achter gezet. Resoluut. Omdat ik me niet meer wilde laten kwetsen, hoe pijnlijk ik het verbreken van de vriendschap ook vond. Later kreeg ik nog wel eens een smsje van haar, waaraan ik merkte dat ze het ook jammer vond. Maar te halfslachtig om er echt op in te gaan.
11 July 2006 at 20:47
Mensen komen en gaan, het is niet anders. Jammer maar helaas.
Wat een dooddoeners eigenlijk, maar wel waar.
11 July 2006 at 22:17
@ Dré: financiële consequenties, hm, dat zou bij mij nog wel eens een extra factor kunnen zijn. Misschien dat ik dan wél eerder geneigd ben zelf een vriendschap te beëindigen. Want daar ligt toch wel een grens.
Vrienden verbinden vaak een andere waarde aan vriendschap, heb ik gemerkt. Het gebeurt niet zo vaak, dat beide partijen er evenveel waarde aan hechten.
Ook in bovenstaande geval kreeg ik te horen, “Jij hecht meer waarde aan onze vriendschap dan ik.” Dat doet pijn, kan ik je zeggen.
11 July 2006 at 22:18
@ Mevrouw Mikmak: dan ben ik blijkbaar toch een beetje naïef dat ik vaak genoeg in dit soort gevallen het liefst zou zijn doorgegaan met de vriendschap.
11 July 2006 at 23:05
Een aantal weken geleden nog: ook iemand van ‘vroeger’. Na een aantal jaar lopen je levens toch tever uit elkaar lijkt het: je hebt elkaar steeds minder te vertellen. Mensen gaan een andere richting op en begrijpen niet altijd waar jij met je leven heen gaat (en jij niet waar zij heen gaan met dat van hen). Dan wordt het tijd om de vriendschap eens te evalueren.
11 July 2006 at 23:48
Het leven meandert, de mensen ook, alles heeft iets tijdelijks. Niet altijd leuk, maar wel een gegeven.
12 July 2006 at 08:24
Naief EN menselijk? Gewoon dat mailtje weggooien Oh! Uit het oog….
Ik heb niet zo heel lang geledem gevoelsmatig definitief een punt achter een lange maar verslechterde vriendschap gezet. Ik heb er zelfs over gelogt!
12 July 2006 at 08:59
@ BB: met mensen ‘van vroeger’ ligt het inderdaad meer voor de hand. Toch lijkt het me zonder directe aanleiding dan nog wel eens jammer.
In het geval van dit logje was er wel een directe aanleiding… maar die was in haar ogen duidelijk dringender dan in mijn ogen.
12 July 2006 at 08:59
@ Witte Laarsjes: en omdat ik meanderen altijd al een heerlijk woord heb gevonden, moet ik het domweg even herhalen in mijn reactie. =)
12 July 2006 at 09:01
@ SillyCrazyMe: mail weggooien, ik? Hihi, je kent me toch wel langer dan vandaag? Ik ben zo’n neuroot dat ik alle mailtjes bewaar. Al gaat het nergens over, ik bewaar het. Ruimte genoeg op mijn computer.
Ah, jij hebt erover gelogd.
Ehm. Ik moet écht weer eens een logronde maken.
Schandalig hoe lang dat geleden is.
12 July 2006 at 09:16
Een punt achter een vriendschap gezet heb ik nooit echt. Wel dat we gewoon geen contact meer hebben. Ik zou er liever echt een punt achter zetten, dan is het duidelijk, maar soms zijn er geen redenen om er keihard een punt achter te zetten en is het gewoon doodgebloed.
12 July 2006 at 10:03
Verwateren van vriendschappen ken ik heel goed. Dat krijg je door vele verhuizingen. Maar ik vind het nog altijd leuk als ik dat soort oude vrienden weer eens ergens tegen kom.
Eén keer ben ik boos geweest op een vriendin, maar heb haar later een brief geschreven dat ik haar had vergeven.. zij mij volgens mij niet.. Het vertrouwen was wel weg, dus echte vriendinnen waren we nooit meer geworden wat mij betreft. Maar goed.. sinds zij is geëmigreerd kom ik haar niet meer tegen, dus ik denk dat we het allebei wel hebben laten rusten.
Wel hebben vrienden van mij een punt achter onze vriendschap gezet ook via een mail. Ik was zeer geschrokken.. had het niet zien aankomen. Maar ze kwamen met punten aan die ik niet kon weerleggen.. dingen die bij mijn karakter horen… tja.. dan is het wellicht ook maar beter als ze mij niet meer zien. Ik wilde ze geen pijn doen. Dat vond ik wel het ergste. Dat zij pijn hadden ondervonden van mijn achteloosheid.
12 July 2006 at 10:58
Vind het altijd erg moeilijk het bewust kiezen voor bepaalde vriendschappen.. waar ga ik nog wel en waar ga ik geen tijd meer in steken? Altijd lastig.. vaak loopt het vanzelf zoals het loopt.. maar dat betekent niet dat ik het niet betreur dat sommige vriendschappen vergaan.. dat ik nu uit Nijmegen wegga zal ook automatisch leiden tot het beeindigen van bepaalde vriendschappen en dat vind ik erg jammer..
*zit nu een beetje in een rouwfase*
12 July 2006 at 11:04
Ik herken dat heel duidelijk, die nieuwsgierigheid. Ik heb zelf nooit expliciet een punt achter een vriendschap gezet, maar het is me een tijdje geleden wel min of meer zelf gebeurd. Door een misverstand in feite, dat ik blijkbaar niet meer goed kon maken.
Vooral dan, als je het zelf niet wou, blijft die nieuwsgierigheid naar de ander.
12 July 2006 at 11:08
@ eSThER: klopt, soms zijn er gewoon geen redenen om er een punt achter te zetten. Wat ik dan nogal eens heb gezien (en heb ervaren), is dat men bewust redenen gaat zoeken. Zelfs al zijn ze er niet.
Dat vind ik doorgaans niet zo fijn.
12 July 2006 at 11:10
@ Ruby Ann: via de mail, wat raar dat het blijkbaar vaker gebeurt. Want ik vind het niet de beste manier om een vriendschap te beëindigen. Heb dan het lef om het face to face te doen. Verschuil je niet achter woorden op een monitor.
Maar zoals gezegd, ik heb het drie keer meegemaakt, drie keer via de mail (waarvan één keer, de keer van dit logje, deels face to face en de rest via de mail).
12 July 2006 at 11:12
@ Dondoortje: verhuizingen zijn natuurlijk hét punt waarop vriendschappen kunnen doodbloeden. Gelukkig heb ik dat nog niet vaak meegemaakt, want dat lijkt me wel zonde.
Ooit verhuisde mijn beste vriend naar de andere kant van het land… en dat vond ik al erg genoeg!
12 July 2006 at 11:13
@ Laurent: goed punt! Als je het niet zelf wilde, dan blijft de nieuwsgierigheid groter. Zeker wanneer het gaat om misverstanden, dan lijkt met me helemaal zuur.
12 July 2006 at 17:55
Twee vriendschappen waar echt een punt achter gezet is. Meiden die me echt dierbaar waren. Bij de één was het erg eenrichtingverkeer en kwam de druppel toen ze me enorm kwetste en daar de ernst niet van in zag. Van de ander heb ik teveel gezien. Een moeilijke periode in haar leven die ze waarschijnlijk het liefst vergeet, met mij erbij.
Ik vraag me met enige regelmaat af hoe het met ze gaat. Maar of ik ze mis?
Nee.
12 July 2006 at 19:58
@ Es*: dat verhaal van de moeilijke periode herken ik uiteraard. Voor mij was dat ook een periode waarin ik de meeste vrienden verloor. Vervelend, maar misschien uiteindelijk wel ergens goed voor.
12 July 2006 at 21:08
wel heel menselijk. Ik heb afgelopen oktober een punt achter een vriendschap gezet. Maar een vriendschap opzeggen kan soms heel pijnlijk zijn…. vooral wanneer de ander daar nog helemaal niet aan toe is/was
12 July 2006 at 21:16
@ pascha: jammer dat het zo vaak voorkomt, blijkbaar, dat twee partijen niet helemaal op één lijn zitten wanneer ze vriendschappen afbreken.
Omgekeerd lijkt het soms ook een godswonder dat twee mensen op hetzelfde moment verliefd op elkaar worden.
13 July 2006 at 05:28
N.a.v. logs die ik schreef zijn er geen vriendschappen beëindigd. Sowieso eindigen vriendschappen niet lijkt me (je bent elkaars vriend, dan kan er over alles gepraat worden), maar ik noem iemand pas een vriend als die persoon voor altijd in m’n leven blijft.
Je haalt de mensen eruit met wie je een leuke dag kan hebben of de mensen waar het dieper mee gaat. Mocht ik loggen over een vriend of vriendin dan is dat iemand die altijd in m’n leven is dus.
13 July 2006 at 11:38
@ Pasula: wauw, dat vind ik een heel boeiende manier van kijken naar vriendschappen. Jij noemt het pas een vriendschap als de persoon voor altijd in je leven blijft? Maar zelfs dan, dan kun je toch wel een keer onoverkomelijke ruzie krijgen?
Of is in jouw visie echt alles oplosbaar en bepraatbaar? Als dat zo is, zou ik die instelling koesteren. Lijkt me geweldig!
14 July 2006 at 22:54
Puur menselijk om dat in je karakter te hebben..
Hmm.. laatste keer dat ik dat deed? Dat komt niet vaak voor.. waarschijnlijk ex omdat hij niet meer terugmailde.. dan hoeft t voor mij ook niet zo nodig. Als de ander het niet meer wil moet je het jezelf niet al te moeilijk maken.
12 December 2006 at 12:17
@ Ingrid: dat zijn ware woorden. Als de ander het niet wil, moet je het jezelf niet te moeilijk maken. Maar ja, ik ben soms wel eens zwak en dan word ik toch nieuwsgierig.